Mijn paard raakte ernstig gewond. Ineens draaide alles om boxrust, pijnstillers en de onzekerheid of hij ooit nog de oude zou worden. Ik zag hem lichamelijk én mentaal achteruitgaan. En het gevoel dat ik niets voor hem kon doen, vrat aan me.

In die periode bleef één vraag steeds terugkomen. Als dit straks voorbij is… wat had ik dan anders willen doen.. Die vraag veranderde alles.

Ik begon terug te kijken naar de keuzes die ik jarenlang vanzelfsprekend had gevonden. Niet omdat ze slecht waren, maar omdat ze nu eenmaal zo werden gedaan. Adviezen die logisch klonken. Methoden die iedereen gebruikte. Oplossingen die op papier goed leken, maar die ik niet altijd terugzag in mijn paard.

Voor het eerst vroeg ik me af: Kijken we eigenlijk wel naar de juiste dingen? Vanaf dat moment veranderde mijn hele manier van kijken.

Ik stopte met zoeken naar snelle oplossingen en begon verbanden te zien. Niet alleen tussen voeding en gezondheid, maar ook tussen gedrag, communicatie, huisvesting en alles wat invloed heeft op een paard. Hoe meer ik ontdekte, hoe duidelijker het werd dat veel antwoorden niet aan de oppervlakte liggen.